Ég held að það sem skilgreinir góðan kennara er gott skipulag í öllu sem hann gerir. Ég legg mig fram við að vera skipulögð, það getur stundum verið erfitt...

Milli svefns og vöku

ég sit á svörtum, háum , hörðum stól, í herberginu er alltof skært ljós. Hakan liggur á köldum standinum og enninu þrýst upp að reiminni. "Helga, Helga! þú verður að opna augun!" segir augnlæknirinn og skilur ekkert í því að ég klemmi augun aftur. "Ég get ekki skoðað augun nema þú opnir þau!" en sama hvað ég reyni þá eru augnlokin bara alltof þung.

Vekjaraklukkan hringir í þriðja sinn. Klukkan orðin 10 mín yfir sjö - ja, nú verð ég bara að fara á fætur sama hvað tautar. Spurning um að fara fyrr að sofa í kvöld svo að maður geti haldið augunum opnum ef maður skildi lenda hjá augnlækni í nótt;o)

Þegar maður stendur í sínu mesta sakleysi og hrærir í potti um leið og fjörugur lagstúfur er flautaður, býst maður ekki beint við því að það komi fugl og fljúgi fram hjá manni! Hvernig komst hann inn???

Ég held ég verði að fá Harry og Heimi í málið...

Það er eitthvað kósý við þrumuveður.

(efað maður sé inni...)

Selfoss og Princeton eru um margt líkir bæir. Það er til að mynda bara ein aðalgata og hún er LÖNG.

Að vera utan við sig

Ef maður fattar ekki fyrr en hendurnar eru rennandi blautar að maður hafi verið að ausa súpunni á venjulegan grunnan matardisk, þarf að fara gá hvort buxunum hafi verið snúið rétt þegar farið var í þær í morgunn....

Jæja....

Þá eru systurnar farnar af landi brott ég farin og komin af fjallinu, réttirnar búina, kindurnar komnar heim, mamma búin að skreppa til Danmerkur og kvígurnar hans pabba bera eins og þær fái borgað fyrir það...

Annars voða fátt að frétta...

P.S. Gormabækur eru stórhættulegar